தாவீதும் கோலியாத்தும் பயத்தைக் காட்டிலும் விசுவாசம் பெரியது

தாவீதும் கோலியாத்தும்

பயத்தைக் காட்டிலும் விசுவாசம் பெரியது

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இஸ்ரவேல் தேசத்திற்கும் பெலிஸ்தியர்களுக்கும் இடையே கடுமையான போர் ஏற்பட்டது. இஸ்ரவேல் மக்கள் ஒரு மலையின் பக்கத்திலும், பெலிஸ்தியர்கள் மற்றொரு மலையின் பக்கத்திலும் முகாமிட்டிருந்தனர். இரு படைகளுக்கும் நடுவில் ஒரு பள்ளத்தாக்கு இருந்தது. போர் தொடங்காமல் இரு படைகளும் ஒருவரையொருவர் எதிர்நோக்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

அப்போது பெலிஸ்தியர்களின் படையில் கோலியாத் என்ற ஒரு மிகப்பெரிய வீரன் இருந்தான். அவன் உயரமும் உடல் வலிமையும் அனைவரையும் அச்சுறுத்தும் வகையில் இருந்தது. அவன் போருக்குத் தேவையான கவசங்களையும் ஆயுதங்களையும் அணிந்திருந்தான். அவன் தினமும் இஸ்ரவேல் படையை நோக்கி வந்து, “என்னுடன் போரிட ஒருவன் வரட்டும்!” என்று சவால் விடுத்தான்.

கோலியாத்தின் சவாலை கேட்ட இஸ்ரவேல் வீரர்கள் அனைவரும் பயந்தனர். யாரும் அவனை எதிர்த்து நிற்கத் துணியவில்லை. அவனுடைய உருவத்தையும் வலிமையையும் பார்த்து, “இவனை எப்படி வெல்ல முடியும்?” என்று அவர்கள் அஞ்சினர்.

அந்த நேரத்தில் தாவீது என்ற இளம் மேய்ப்பன் அங்கு வந்தான். தாவீது போர்வீரன் அல்ல. அவன் தன் தந்தையின் ஆடுகளை மேய்த்து வந்த ஒரு சாதாரண இளைஞன். ஆனால் அவனுடைய உள்ளத்தில் தேவன் மீது ஆழமான விசுவாசம் இருந்தது.

ஒருநாள் தாவீதின் தந்தை, போரில் இருந்த தன் சகோதரர்களின் நலனை அறிந்து வரும்படி அவனை அனுப்பினார். தாவீது போர்க்களத்திற்கு வந்தபோது, கோலியாத் இஸ்ரவேலர்களை சவால் செய்வதை கேட்டான்.

அதை கேட்ட தாவீது ஆச்சரியப்பட்டான். “உயிருள்ள தேவனுடைய படையை அவமதிக்கிற இந்த மனிதன் யார்?” என்று அவன் கேட்டான்.

தாவீதின் வார்த்தைகள் அரசன் சவுலின் காதுகளுக்கு சென்றன. தாவீது சவுலிடம் சென்று, “அரசே, இந்த கோலியாத்தைக் குறித்து நீங்கள் பயப்பட வேண்டாம். நான் அவனுடன் போரிடுகிறேன்” என்றான்.

சவுல் தாவீதைப் பார்த்து, “நீ இளைஞன்; அவன் சிறுவயதிலிருந்தே போர்வீரன். அவனை எப்படி எதிர்கொள்வாய்?” என்று கேட்டார்.

அதற்கு தாவீது தன் வாழ்க்கையில் தேவன் செய்த காரியங்களை நினைவுகூர்ந்தான். ஆடுகளை மேய்க்கும்போது சிங்கமும் கரடியும் வந்து மந்தையிலிருந்து ஆட்டைக் கொண்டு செல்ல முயன்றபோது, தேவனுடைய உதவியால் அவற்றை எதிர்த்து தன் ஆடுகளை காப்பாற்றியதாகச் சொன்னான்.

தாவீது, “சிங்கத்தின் கையிலிருந்தும் கரடியின் கையிலிருந்தும் என்னை விடுவித்த கர்த்தர், இந்த பெலிஸ்தியனுடைய கையிலிருந்தும் என்னை விடுவிப்பார்” என்றான்.

இறுதியில் சவுல் தாவீதுக்கு அனுமதி கொடுத்தார்.

தாவீதுக்கு சவுலின் கவசத்தை அணிவித்தனர். ஆனால் அது தாவீதுக்கு பழக்கமில்லாததாக இருந்தது. அவனால் சுதந்திரமாக நடக்க முடியவில்லை. எனவே அவன் அந்தக் கவசத்தை கழற்றி வைத்துவிட்டு, தன்னிடம் இருந்த எளிய கவணையும் ஐந்து மென்மையான கற்களையும் எடுத்துக்கொண்டான்.

அவன் போர்க்களத்தை நோக்கி சென்றான்.

கோலியாத் தாவீதைப் பார்த்தபோது, அவனை இகழ்ந்தான். இவ்வளவு பெரிய வீரனை எதிர்த்து ஒரு இளம் மேய்ப்பன் வருவதை அவன் நம்பவே முடியவில்லை.

ஆனால் தாவீது பயப்படவில்லை.

அவன் கோலியாத்திடம், “நீ வாளோடும் ஈட்டியோடும் என்னிடம் வருகிறாய்; நான் சேனைகளின் கர்த்தருடைய நாமத்தில் உன்னிடம் வருகிறேன்” என்று கூறினான்.

அது தாவீதின் தைரியத்தின் ரகசியம். அவன் தன் வலிமையை நம்பவில்லை. தேவனுடைய வல்லமையை நம்பினான்.

கோலியாத் தாவீதுக்கு எதிராக முன்னேறினான். தாவீதும் அவனை நோக்கி ஓடினான். அவன் தன் பையில் இருந்த ஒரு கல்லை எடுத்துக் கவணில் வைத்து சுழற்றி, கோலியாத்தை நோக்கி எறிந்தான்.

அந்தக் கல் கோலியாத்தின் நெற்றியில் பட்டது. அவன் தரையில் விழுந்தான்.

இஸ்ரவேல் மக்கள் இதைக் கண்டதும் உற்சாகமடைந்தனர். அவர்கள் பயந்திருந்த கோலியாத் வீழ்ந்துவிட்டான்!

அன்று ஒரு பெரிய உண்மை வெளிப்பட்டது:

வெற்றியை தீர்மானிப்பது மனிதனுடைய உருவமோ, ஆயுதமோ, உடல் வலிமையோ அல்ல; தேவன் மீது வைத்திருக்கும் விசுவாசமும் தைரியமும் ஆகும்.

தாவீது சிறியவனாகத் தோன்றினாலும், அவனுடைய விசுவாசம் பெரியதாக இருந்தது. கோலியாத் பெரியவனாகத் தோன்றினாலும், அவன் தேவனை நம்பிய ஒருவரின் முன் தோல்வியடைந்தான்.

வாழ்க்கைக்கான பாடம்

நம்முடைய வாழ்க்கையிலும் பல “கோலியாத்துகள்” வரலாம். தேர்வு பயம், தோல்வி பயம், பிரச்சினைகள், ஏமாற்றங்கள், நம்மால் முடியாது என்ற எண்ணங்கள்—இவை அனைத்தும் பெரியதாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் தாவீதைப் போல நாமும் பயத்தைப் பார்த்து அல்ல, தேவனைப் பார்த்து முன்னேற வேண்டும்.

நம்முடைய பிரச்சினை எவ்வளவு பெரியதாக இருந்தாலும், தேவன் அதைவிட பெரியவர்.

“நான் தனியாக முடியாது” என்று நினைக்கும் நேரத்தில், “தேவன் என்னோடு இருக்கிறார்” என்ற விசுவாசத்தைப் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டும்.

தாவீதிடம் பெரிய ஆயுதங்கள் இல்லை. ஆனால் அவனிடம் பெரிய விசுவாசம் இருந்தது. அதுவே அவனுடைய வெற்றியின் காரணமாக அமைந்தது.

சிறிய தாவீது + பெரிய விசுவாசம் = பெரிய வெற்றி.

ஆகையால், நம் வாழ்க்கையில் எந்த கோலியாத் வந்தாலும் பயந்து பின்வாங்காமல், தேவனை நம்பி தைரியமாக முன்னேறுவோம்.<script async src="https://pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js?client=ca-pub-1331682794440980"

     crossorigin="anonymous"></script>